پیام های امیر(ع)

ادای امانت

 حضرت امیر المومنین (ع) می فرمایند :

ثُمَّ اَداءَ الامانَهِ، فَقَد خَابَ مَن لَيسَ مِن اَهلِهَا ، اِنَّهَا عُرِضَت عَلَی السَّمواتِ المَبنيَّه ، وّالاَرَضينَ المّدحُوَّه وَالجَبالِ ذَاتِ الطُّولِ المَنصوّبَه ، فَلا اَطوَلَ والاَعرَضَ وَ لا اَعلَی وَ لا اَعظَمَ مِنها. وَ لَوامتَنَعِ شَیَءُ بِطولٍ اَو عَرضَ اَو قُوَّه اَو عِزَّ لا مَتنَعنَ؛ وَلکن اَشفَقنَ مِنَ العُقُوبَهِ. وَ عَقَلنَ ما جَهَلَ مَن هُوَ ضَعفُ مِنهُنَّ وَ هُوَ الاِنسانُ « اِنَّهُ کانَ ظَلوماً جَهولاً ».

یکی دیگر از وظایف الهی ، ادای امانت است . آن کس که امانت ها را نپردازد زیانکار است. امانت الهی را بر آسمان های برافراشته و زمین های گسترده و کوه های به پا داشته ، عرضه کردند، که از آن ها بلند تر ، بزرگ تر ، وسیع تر یافت نمی شد، اما نپذیرفتند. اگر بنا بود که چیزی به خاطر طول و عرض و توانمندی و سربلندی از پذیرفتن امانت سرباز نزند آنان بودند؛ اما از کیفر الهی ترسیدند و از عواقب تحمل امانت آگاهی داشتند. و انسان از آن ها آگاهی نداشت. آن انسان است که « انَّهُ کانَ ظَلوماً جهولاً ».